Ik moet een brief voor iemand schrijven, maar het wil maar niet. Twee dagen na Parijs heeft het me nog steeds in zijn greep.

Ik voel me een beetje leeg. En tegelijkertijd angstig. Angst voor wat komen gaat. Een wereld die op dit moment veel vergelijking heeft met de jaren dertig van een eeuw terug.

En ik ben bang. Bang voor hoe we gaan handelen. Niet we, als landen. Als politiek of als naties.

Nee, wij. Als mensen.

Met de extreme reacties die je voorbij ziet komen. Kreten van woede, onvrede en onmacht. Kreten van naïviteit en onwetendheid. Kreten van hopen op liefde, die wint van haat.

Allemaal tekenen dat ik niet alleen ben. Dat we allemaal bang zijn. En we dat allemaal anders uiten.

Social media in een oorlog. Onwerkelijk eigenlijk.

Misschien had Twitter en Facebook alles er af moeten halen. Gewoon. Op zwart. Systems down.

Niemand die even rare berichten de wereld in kan helpen. Niemand die dingen kan verklappen aan IS. Niemand die even zijn mening opdringt aan anderen terwijl de lichamen nog niet eens koud zijn.

Even. Helemaal. Niets.

14 november 2015 was een mooie dag daarvoor geweest. Om na te denken. Om het nieuws te lezen. Om je eigen mening te vormen. Om stil te staan bij de slachtoffers. Om niet te haten of te strijden. Om niet te verdelen.

Stil.
Staan.

Want wat betekent 1 minuut offline stilte nog als je ondertussen 5 opruiende tweets in stilte kan typen? Wat betekent 1 minuut stilte nog als je ondertussen je Facebook avatar met de Franse vlag kan zetten? Wat betekent 1 minuut stilte nog in een wereld waar al heel lang juist in stilte een burgeroorlog achter het bureau ontstaat? Wat betekent 1 minuut stilte nog… Nee dat is hem.

Wat betekent 1 minuut stilte nog?

Ik heb het gevoel dat we bijna niet meer stil staan. Misschien ben ik daarom leeg, omdat ik te veel zie, hoor, bekijk, mijn mening er over vorm in mijn hoofd, en niet meer toe kom aan wat het nou voor effect op mij heeft. Ik heb het gevoel dat we dat bijna niet meer doen.

Niet meer stil staan omdat we onbewust allemaal meteen onze mening en ons gevoel neerzetten. En meteen beïnvloedt raken. Versterkt raken in ons gevoel wat voortvloeit uit angst. Op welke manier dan ook.

Misschien moeten we vaker stil staan. Stil staan bij wat wij voelen. Als mens. In het diepst van ons hart. Kwaad worden, schreeuwen, een bord tegen de muur gooien, het uitschreeuwen van onmacht en janken.

Thuis. In je eigen huis. Of met de mensen die je dierbaar zijn.

En nadenken over waarom je je zo voelt.

Stil staan. Bij jezelf.

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in