Bij de primera in de rij om een pakketje weg te brengen. Bij oudere mensen die het zaakje al veel eerder hadden dan dat het primera heette. Waar een vrouw van een jaar of 60 met haar leesbril op het snelle systeem van PostNL met een tablet probeert te begrijpen.

Ik zie haar verwoed drukken op het scherm, haar hoofd omhoog geheven om goed door de net iets te sterke leesbril te kijken. Ik zie haar van binnen mopperen dat ze het misschien liever bij het oude had.

Om vervolgens na een paar minuten geen printje te krijgen het ding maar opnieuw op te starten. Waarna de man met leesbril het overneemt. Want die weet het wel. Na nog drie keer herstarten en veelvuldig drukken.

Naast mij komt een jongen in de andere rij staan, die alvast geholpen kan worden. Hij heeft geen pakketje. In zijn handen zit een kaartje. Hij kijkt een beetje zenuwachtig, maar als hij aan de beurt is, lacht hij bijna vertederd terwijl hij nog even naar het kaartje kijkt en hem overhandigt.

Ik zie het kaartje. Kartonbruin, een roze achterkant. Voorop staat “veel liefs” met een zoen erop.

De vrouw hangt haar leesbril weg, en scant het kaartje. Ze kijkt even en stopt hem met een lach in het zakje.

Een echt kaartje. Voor iemand die je lief vindt. De blozende jongen en de vrouw maken even het moment dat sommige dingen beter zijn bij het oude.

Dat was een klein geluksmomentje vandaag.

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in