.

“Ik liep naar het station, school was uit. Ik was er wel geweest maar had amper les gevolgd. Ik steek er nog eentje op, een laatste. Lange vloei, tabak, en het welbekende kruit. Ik voel de zorgen wegvloeien, loop naar het einde van het perron. De trein heeft vertraging.

Ik ga zitten op de rand. Ik zie in de verte het gele licht. Nog even en dan ben ik er van af. Depressie, gemis, pesterijen, school……de ruis van zorgen verdwijnt terwijl ik onhandig van het perron hups. Nat eigenlijk, de rails. Toen voelde ik wat trillen in mijn broekzak.

Ik nam op, het was mijn broertje. Toen was hij echt nog mijn broertje, een klein hoog piepstemmetje vroeg of ik thuis kwam.Dat zette mij aan het denken.

Ik kan niet gaan.

Ik kan niet nu al stoppen, er is nog veel om voor te zijn, voor te gaan, van te genieten. Je kut voelen is oké, het is menselijk. Het is ook hetgeen dat het noodzakelijke contrast biedt. Zonder zwart herken je het wit niet .

Dat moment draag ik nog steeds bij mij. Er is altijd iets om voor te leven , voor te gaan of van te genieten, je bent er nooit voor niks.”

—————————————————————————————————————————

Harmen Schilt is een oude rocker verstopt in een jong lichaam. Althans, dat vind ik. Ontzettend muzikaal, en vaak bezig met de wereld een stukje mooier maken. Hij geeft gitaarles, schrijft tekst en poëzie, staat achter de bar in de popbunker. Eigenlijk, als er maar iets met bier, gitaarmuziek en goed eten is er een redelijke kans dat je hem treft.

Hij is geduldig, creatief, kan slecht alleen zijn, bang voor afwijzing, en kan tegelijkertijd intens liefhebben zonder zich in te houden, of te schamen. Dat maakt hem soms ook wel eens een beetje dramaqueen, zegt ‘ie zelf.

Harmen heeft binnenkort een show over thuis zijn. Wordt mooi, wil je vast bij zijn. Hier kun je alvast een nummer van hem horen, dat zijn keerpunt van hierboven muzikaal beschrijft.

 

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in