.

“Toen ik ongeveer 19 was woonde ik bij Fier Fryslân. Ik was een door en door hard meisje omdat ik zo had leren overleven. Ik had veel therapie maar dat haalde niet heel veel uit omdat ik mijn emoties niet toeliet.

Op een bepaald moment zei een begeleider dat geen van mijn familieleden ooit voor mij heeft kunnen zorgen, of ze het nou wilden of niet. Ik werd woest, smeet van alles in het rond en liep weg, wat betekende dat ik eigenlijk niet meer terug mocht komen.

Toen ik uitgeraasd was ben ik terug gelopen en heb aangebeld. Halverwege de trap stond een andere begeleidster, ik liep nog steeds boos maar een stuk kalmer op haar af.

Ze zei niets en gaf me alleen voorzichtig maar stevig een knuffel.

Ik zakte huilend, haast in paniek, in elkaar. Het was toen al heel lang geleden dat ik mijzelf toe had gestaan om op die manier te voelen, om oprecht kwetsbaar te zijn. Zij leerde mij, daar, op dat moment, dat dat kan en mag. Vanaf dat moment ben ik heel langzaam maar zeker gaan leren om te leven in plaats van overleven.”

—————————————————————————————————————————————–

Marjory Jager is een meid met een heerlijke eigen mening, en heeft vaak een ander inzicht op dingen dan anderen. Zorgzaam, maar loopt haarzelf daardoor ook wel eens voorbij. In lekker contrast kan ze ook super enthousiast zijn, waardoor ze soms weer vergeet rekening te houden met anderen. Op dit moment werkt Marjory in een fabriek om voor haar rijbewijs, een auto en het migreren naar in eerste instantie Polen te sparen.

 

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in