.

“Mijn alcoholisme begon eigenlijk al in mijn studententijd. Ik was de zuiplap. Stond bekend als Jelte ‘Whiskeykrat’ Lagendijk. Een bijnaam die ik kreeg binnen mijn dispuut, omdat ik nogal van de alcohol hield. Een omgeving die het in stand houd. Daar kon ik lacherig mee omgaan, het was mijn manier om ‘erbij te horen’.

Nadat ik mijn studie moest staken, mijn relatie uitging en ik langzaamaan het werkende leven ging ontdekken, bleef de alcohol. De fles wijn op een avond werd mijn beste vriend. Als ik me slecht voelde, was de fles wijn om erbij te helpen om het gevoel even te vergeten. Als ik me goed voelde, was de fles wijn er om het te vieren. Wat begon als een ‘avondje relaxen’, eindigde als een 5 jaar durend blok aan mijn been.

Wat mensen niet snappen is dat alcoholisme een ziekte is. En ziek was ik. Ik sloot me af voor veel mensen. Ik had het geluk dat ik samen met mijn beste vriend in een gaaf huis ging wonen en dus de nodige sociale controle had. Maar ook hem ‘bedroog’ ik. Ik hield de flessen verborgen, verstopte het feit dat ik elke avond aangeschoten was. Ik was ook door de jaren heen zwaarder geworden, meer dan 100kg. Naar jezelf kijken in de spiegel en jezelf lelijk vinden.

‘Jelte, kijk naar jezelf. Je bent dik geworden, zuipt teveel. Waar de fuck ben je mee bezig?’

Het werd dermate erg dat ik vrienden begon te verliezen. Dat ik pas aan het einde van een verlovingsfeest, aangeschoten, binnenkwam, zonder de aanstaande bruid en bruidegom eerst even gedag te zeggen. Ik liep rond met schuldgevoelens. Dat resulteerde er uiteindelijk in dat ik zelfs niet uitgenodigd werd bij zijn huwelijk. Iemand die ik al 20 jaar kende en die ooit mijn beste vriend was.

Dat gevoel heeft jaren geduurd. En vorig jaar, 2016, op 30 jarige leeftijd, had ik er genoeg van. Ik weet het nog goed. Dit moet eind juni geweest zijn. Het was warm buiten. Ik voelde me al weken slecht. Was een aantal keer naar de dokter geweest omdat ik last kreeg van hartkloppingen. Ik ging met lood in mijn schoenen naar mijn werk, omdat ik mij nogal slecht bleef voelen. Ik was niet gelukkig. Ik voelde me leeg.

Ik ben nooit suicidaal geweest, maar had rond die tijd wel gedachten als “is dit mijn leven dan?”.

En zo gebeurde het dat ik op een bewuste zomeravond, eind juni 2016, besloot om een rondje te gaan lopen. Ik had al wat op. In mijn rugzak had ik nog een blik bier.

Rotterdam is een mooie stad en ik hou er dan ook van om aan het water, tussen de twee bruggen, te lopen en te relaxen. Het was op die bewuste zomeravond dat ik me ook weer slecht voelde en wilde vluchten. Ik liep een rondje en eindigde uiteindelijk op een bankje, aan het water, vlak naast de Erasmusbrug. Met het blik bier in mijn handen keek ik uit over het water. Het bier was niet eens heel koud, maar het smaakte. Echter… het lood zakte me in de schoenen. “Hier zit ik dan, in mijn eentje, aan de waterkant. Zonder vrienden, eenzaam, alleen”.

Dat was het moment. Ik brak. Met tranen in mijn ogen uitkijkend over het water. Wat al weken had geduurd, waar ik al weken mee rondliep, knapte eindelijk. De emotie kwam los. Het was ’s avonds en niet heel druk, dus ik had geen mensen om me heen. Als ze me gezien hadden, hadden ze waarschijnlijk een zielig hoopje mens zien zitten. Dertig jaar, zonder levensenergie en helemaal alleen.

Dat moment… Dat was het keerpunt.

Ik zei ook tegen mezelf “Ik wil dit niet meer. Zo ga ik niet meer door. Als dit mijn leven is, wat is het dan waard?”. En dus ben ik op dat moment hulp gaan zoeken. Daar op dat bewuste bankje. Google “alcoholverslaving hulp Rotterdam”. Het eerste wat me aansprak was een organisatie die Ready For Change heet. Ik heb me daar terplekke online aangemeld voor het programma.

En daarmee viel er een last van mijn schouders. Twee dagen later werd ik al gebeld en een maand later begonnen aan een twaalf weken durend programma. Sinds 27 juli 2016 heb ik geen druppel meer gedronken. En ik weet niet of ik nooit meer drink, maar mijn motto is simpel:

“Gisteren zei ik ‘vandaag niet’, vandaag zeg ik ‘vandaag niet’ en morgen zeg ik naar alle waarschijnlijkheid ook weer ‘vandaag niet’”.

Ik ga nog wel eens terug naar dat bankje, het wordt per slot van rekening weer mooi weer. En als ik daar zit, kijkend over het water, zit ik daar met een smile…

“Hier gebeurde het…. Dit was mijn keerpunt”

——————————————————————————————————————————–

Jelte is een oprechte man, die inmiddels niet meer bang is om zichzelf kwetsbaar op te stellen. Creatief, ziet waar zijn sterke punten liggen en netzo ook zijn slechte punten. Hij heeft heerlijke droge humor en houdt van zelfspot, positief maar kan soms ook wat angstig worden, en heeft twee rechterhanden.

In het dagelijks leven is hij Javascript/Front-end developer. Hij programmeert voor het web, houdt zich bezig met het bouwen van onderdelen van websites, en widgets, een soort bouwblok binnen het platform met uiteenlopende doeleinden.

 

 

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in