Ik ben onderweg naar mijn stage. Ik rij in de auto van mijn moeder richting mijn stage adres. Ik ben moe. Slecht geslapen, alweer. Heel vermoeiend. Zonder slaap wakker worden maar het niet door hebben.

Ik rij bij Joure en ik probeer in te voegen. Om de baan te pakken die mij richting Sneek brengt. Ik snap het niet. De auto wil niet bewegen. Ik schiet in paniek. De gedachte die door mijn hoofd gaat vertelt iets over een stuuras.

Totdat ik besef dat ik het stuur niet draai. Mijn armen doen het niet.

Na mijzelf, in stress, tot rust te brengen en mijn armen weer onder controle te hebben gekregen rij ik richting Lemmer. Ik zet de auto stil op de parkeerplaats, stap uit en rook een half pakje leeg. Het duurt even voordat ik weer vertrouwen in mijzelf heb.

Als ik compleet bedaard ben rij ik richting mijn huisarts. Alsof het zo had moeten zijn had hij nog een plekje voor mij. Er was een patiënt niet komen opdagen. Ik ga zitten, vertel wat er gebeurd is, en hij reageert met: ”Nou, ik zie duidelijk aan je dat je de twinkeling in je ogen kwijt bent. Dit is niet goed jongen. Wat heb je jezelf aangedaan?”

Wat volgt is een gesprek over mijn leven tot dat moment. Na het gesprek en veel tranen (voor de duidelijkheid van mijn kant he, niet mijn huisarts) krijg ik twee doorverwijzingen. Naar een Psycholoog en een KNO specialist.

De momenten waarop deze afspraken plaats vinden liggen een aantal weken in de toekomst. Mijn huisarts drukt mij op het hart dat ik absoluut alles moet stopzetten, moet ontspannen en de tijd voor mijzelf moet gaan nemen.

Op dat moment beseft ik het mij niet, maar ik zit midden in een burn-out. Een flinke ook.

Na een verward gesprek met mijn stagebegeleider en stagedocent word mijn stage stopgezet en begint een herstelperiode van 2 jaar.

Na die 2 jaar zoeken, confronteren, bekennen, toegeven, ontdekken en vooral gesprekken met mijzelf en anderen ontdek ik dat ik best naar mijn gevoel mag luisteren. En na een aantal spirituele ervaringen met hele bijzondere mensen denk ik: “Eigenlijk ben ik mijn eigen adviseur. Ik weet wel wat ik wil. Misschien moet ik daar eens naar gaan luisteren.”

————————————————————————————————————————————

Mustafa Boutzamar is zo iemand bij wie je spontaan op de stoep kunt staan, en je pas een paar uur later weer weg gaat. Hij is gastvrij, behulpzaam, een tikkeltje dwars, en soms, heel soms, iets te serieus, maar daardoor juist ook heel gedisciplineerd.

Met Mustafa kun je dus spontaan een heel serieus gesprek beginnen, en daar maakt hij tijd voor. Hij luistert graag naar podcasts over psychologie, filosofie, geschiedenis, antropologie en sociologie. Daar leest ‘ie ook wel veel boeken over trouwens.

Voor zijn werk verdiept hij zich in marketing en communicatie. Hij wil mensen beter laten eten en meer van zichzelf laten ontdekken. Het liefst zo jong mogelijk.

“Ik verbaas mij over de mens en ik verlies mij in de betekenis van het leven”, zo stelt hij.

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in