Iemand vroeg me laatst waar m’n prioriteiten liggen. Werk of studie. Vanavond weet ik: het ligt bij de stamppot.

Het is best lastig. Naarmate je ouder wordt, hoe meer je merkt dat doodgaan of ziek zijn onderdeel van het leven is. Steeds vaker loop je er tegen aan. Dit jaar was echt een stortregen aan deze situaties.

En dan is de vraag rondom prioriteiten nog veel moeilijker dan werk of studie. Dan is het je familie of je inkomen en dus je huis, je eigen gezondheid of die van je naasten. Dat zijn keuzes die moeilijk blijven en waarvan je je constant afvraagt of je de juiste maakt. Merk ik.

Maar vanavond aten we stamppot. Zaten we samen aan tafel. Met mijn zus, die vecht tegen borstkanker. Met haar zoontjes van anderhalf die te schattig zijn. Met mijn vader, die binnen korte tijd afscheid moet nemen van de belangrijkste man in zijn leven. Met mijn stiefmoeder, die altijd zorgt voor alles, en mijn stiefzusjes. Het hele gezin bij elkaar.

Iedereen had het druk. Maar iedereen was er vandaag, nadat Pap gisteren in de groep zette dat Pake waarschijnlijk binnen enkele dagen niet meer bij ons is. Iedereen was even bij Pake, en lieve Beppe, die het zo moeilijk heeft.

En aan tafel was het druk. En kletsen we over moeilijke zaken en lachten we om grappige familiedingen. Samen. Terwijl we aan stamppot zaten.

Ja. Dit is waar mijn prioriteit ligt. Bij deze stamppot.

Dit stuk verscheen op mijn Facebook 

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in