Ok, bij deze locatie/foto’s zit één van de meest awkward/grote trauma-verhalen van het jaar.

Kijk, gisteren ging ik op zoek naar het prachtige natuurgebied dat ik altijd zie als ik in de trein naar Groningen zit, net voorbij Camminghaburen, net niet de Groene Ster. Na drie rondjes rondom het gebied gefietst te hebben door de navigatie, kwam ik er. En het is nog mooier in het echt, dan vanuit het treinraam. En het mooiste: het is er stil. Prachtig stil. Er zitten schaapjes, van die Schotse Hooglanders, en je kunt er prachtig aan het water, verscholen onder wat bomen zitten om bijvoorbeeld te schrijven. En dat deed ik.

Ik had een olifantenpaadje langs het water gekozen, en was hier wat de natuur in gelopen. Kwam bij een prachtig stukje aan het water, waar bomen er overheen hingen en het enorm stil was. Hier heb ik zo’n drie uur rondgehangen, en niemand tegengekomen.

Terwiijl ik het olifantenpaadje terug loop, zie ik op het plekje waar ik eerst even had gezeten na een uur fietsen, mensen in de verte. Een man, ontbloot bovenlichaam zie ik met mijn -2 zonder bril of lenzen. Ah, er zijn dus toch meer mensen hier, denk ik.

Ik loop het paadje verder af, en kom steeds dichterbij de man. En opeens zie ik het: Hij ligt op de grond, met zijn rug naar mij toe, en er ligt nog iemand.

En zijn ze nou… FUCK, ze zijn naakt. En oud ook nog.

Ik verstijf even (korter dan de man zijn dinges in ieder geval) kijk om me heen of ik ergens anders langs kan, maar om me heen is een groot bos met vreemde bomen en heel veel heide. Niet te doen. Dan moet ik wel drie kwartier omlopen. En het is 32 graden. Nee, dat ga ik niet doen.

En dus besluit ik er langs te lopen. Snel. Hun schuld, moeten ze daar maar niet gaan zitten. Ik stap extra hard, in de hoop dat ze me al horen aankomen. Maar nee, ze horen niks. Ik zie de bijna gerimpelde blote kont van de man shinen terwijl ik dichter bij kom. Tot ik er bijna ben, en gebeld wordt.

De vrouw schrikt op, en ik loop er snel langs. “Ik ben er niet hoor”, zeg ik gegeneerd terwijl ik de andere kant op kijk en bijna over alle boomstronken struikel omdat ik van het paadje af moet. En dan zegt de man de meest awkward opmerking die je dan kan maken:

“Oh geeft niet hoor, we zijn gewoon lekker bezig.”

Gewoon lekker bezig. Geeft niet. Alsof ik er verdorie bij kon komen zitten en nog even koffie met hun kon drinken terwijl ze daar bezig waren.

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in