Vorige week, na het stappen, kwart over vijf ’s ochtends. We lopen van 21 naar onze fiets. Lachend, grinnikend over de avond, haar tinderdate en de awkward foto die de man bij de garderobe van zichzelf nam ipv van mijn jas, omdat de camera nog op selfiestand stond.
“Wat is dit eigenlijk?” Vraag ik m’n vriendin. “Ik weet het niet, even kijken.”
We lopen naar de kant van het water. De grote witte doeken met zwarte letters lijken op het eerste gezicht een soort bouwwerkbescherming. Maar niks blijkt minder waar.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een knoop in mijn maag kreeg hier. Keiharde bewustwording die je met één klap compleet nuchter heeft.

“Nou hele feeststemming meteen weg”, zeg ik nog. “Maar tis wel belangrijk”, zegt ze. En dat is het zeker.

Ik baal dan ook dat ik vanmiddag zelf moet optreden bij Noordelijk Film Festival, want vandaag wordt het opgelezen. Als je wel tijd hebt, ga er heen. Voor bewustwording. Voor stilstaan. Voor respect.

 

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in