“Wat doe jij nou eigenlijk allemaal Annemarie?”

Vroeger was dat heel makkelijk: ik heb een bedrijf in tekst en online marketing, Letterlijke Verleiding. Maar tegenwoordig is het chaos, vertel ik het in vier alinea’s en raak ik elke keer verloren in woorden

Verloren in woorden, zo heet dan ook de zoektocht die ik twee weken geleden ben gestart, naar de kern van mijn bedrijf. Na zes jaar zijn er namelijk zo ontzettend veel werkzaamheden bij gekomen. Marketing-communicatiestrategieën, campagnes, events, programmering, projectleiding, guerillamarketing, contentcreatie, communitymanagement, vlogs, dichten, interviewsessies, etc, etc.

Start with why .

Deze week ben ik begonnen met het omschrijven waarom ik mijn werk doe. Wat ik wil bereiken, waar ik denk dat ik een rol kan spelen.

Ik vind het belangrijk om verhalen te delen, die er toe doen. Die mensen inspireren, confronteren, of in ieder geval, al is het voor heel even, laten nadenken over waar ze mee bezig zijn. En met een verhaal bedoel ik niet een stuk uit een boek, een geschreven stuk. Een verhaal leeft overal. In video, fotografie, tekst, beeld, kunst, events, acties en wat nog meer.

Want weet je, ik zie nog heel vaak een wereld vol mensen die elkaar niet begrijpen. Die te veel meekrijgen maar te weinig echt weten van elkaar. En daarnaast zie ik een samenleving die moeite heeft met het aanpassen aan de digitale leefwereld die zich steeds meer verweefd met ons leven. Ik schreef hier laatst een stuk poëzie over, binair, dat heb ik hier op mijn tijdlijn ergens ook wel gedeeld.

Ik voel me hierin betrokken en verantwoordelijk .
Ik ben een fan van social media en vind het een bijzonder gaaf gegeven dat we met iedereen ter wereld kunnen communiceren en altijd verbonden zijn. Maar het geeft wrijving. En drijft ons tot absoluten. In ieder geval, nu. Omdat we in het diepe zijn gesprongen. Misschien zijn we met zijn allen nog niet ingespeeld zijn op alle aspecten die deze verbondenheid met zich meebrengt.

Ik las in 2015 ook een boek.
Dat doe ik niet zo vaak, dus dat zegt wat over het boek. Borderline Times, van de Belgische psychiater Dirk de Wachter. Hij schreef het in 2012, toen de opkomst van social media echt heel erg een ding was. Hij stelde dat als we als mensen doorgaan in het gedrag wat we onszelf nu aanleren, onze kinderen straks allemaal borderline hebben. Ze willen een constante staat van geluk voelen, hun relaties zijn versnipperd omdat ze het alleen nog maar leuk willen hebben, omdat ze dan wel naar een ander gaan, en iedereen is eigenlijk een artiest, etc.

Stof tot nadenken.
Hoewel dit boek een groot “vroeger was alles beter” einde had, ben ik hierdoor wel gaan nadenken over mijn werk op deze kanalen en mijn invloed op mensen wanneer ik vanuit een (mediia)bedrijf iets plaats, en zeker ook vanuit mezelf.

Ik denk dat als we onze eigen, echte verhalen delen op de manier die hierbij past, er meer interesse komt voor elkaar, en onze drijfveren. Dat als we (opr)echtheid laten zien en uitleggen, we al halverwege zijn. Maar bij al die verhalen komt ook dat je dan grenzen moet overschrijden, verhalen moet vertellen die niet verteld horen te worden, en mensen moet ontmoeten die nooit je vrienden zullen worden. Het betekent dat je ook moet laten zien dat niet iedereen een artiest is, dat normaal zijn ook goed is, en dat lang niet altijd alles alleen maar leuk is.

En dat vind ik dus echt reuze interessant. Die grenzen opzoeken en overgaan, en tegelijkertijd ook het normale interessant maken. Daar ligt mijn persoonlijke missie, en dat probeer ik zoveel mogelijk door te voeren in mijn bedrijf.

Maar hoe dat zich vertaalt in de kern van mijn bedrijf, en wat nou die ene zin wordt die ik straks vertel als mensen mij weer die beginvraag stellen? Daar heb ik nog geen antwoord op.

Wordt vervolgd..

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in