Vandaag schaam ik me voor het eerst sinds tijden voor Leeuwarden.

En een beetje voor mezelf.

Ik ben degene die de wenkbrauwen optrok toen ik voor het eerst hoorde over het racistische karakter van Zwarte Piet. Degene die het allemaal maar vreselijk overdreven vond, en degene die de onschuld van kinderen voorop stelde.

Ik ben ook degene die zich daar nu voor schaamt.

Want vandaag ben ik degene wiens maag omdraait als ik zwarte pieten in een livevideo voorbij zie komen vanuit Leeuwarden. Vandaag ben ik degene die de afgelopen jaren op zich in heeft laten werken. Degene die vindt dat deze actiegroepen nog meer aandacht moeten krijgen. Degene die tot in het diepste niet kan voelen hoe zij zich voelen, maar wel alles op alles wil zetten om hun dat gevoel nooit meer te geven.

Vandaag ben ik degene die niet meer begrijpt dat we zwarte Piet normaal vinden. Degene die niet begrijpt dat op een dag als vandaag we twee uitersten op programmering kunnen hebben: de intocht met zwarte pieten overdag, en zuperstition vanavond. Van gesloten gemeenschap zonder empathisch vermogen naar een open gemeenschap voor iedereen, in minder dan 12 uren.

Mijn Leeuwarden. Als ik je moet omschrijven als ruimte, zou jij degene zijn die kleden bij de haard heeft liggen en waar je altijd aan kunt kloppen, bij elkaar kunt gaan zitten om op te warmen bij het vuur, en er aandachtig en oprecht naar je verhalen geluisterd wordt.

Vandaag is de deur keihard dicht geklapt.

Dit is niet mijn Leeuwarden

Foto: NOS/ANP

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in