Bring it on 2020

“Ik ben niet meer zo gezellig. Ik moet even wat veranderingen aanbrengen.”
 
Dat zei ik op een nacht in februari tegen Jeroen. Ik deed verwoedde pogingen. Zocht naar het echte doel van mijn bedrijf, naar wat ik nu echt wilde doen, kwam erachter dat dat niet meer was wat ik nu deed, en met dat besef en een megastressvolle werkplek, stortte ik in juni letterlijk helemaal in.
 
Ik kon niet meer werken. Gewoon, echt. Niks meer.
 
Maar werk en drukte was mijn afleiding, en mijn bevestiging.
 
In september, na drie maanden thuis zitten, kwam ik erachter dat het meer was dan overwerkt zijn. Mijn afleiding was weg, en de afgelopen tien jaar had me ingehaald.
 
De laatste paar maanden beschrijf ik voor mezelf momenten in de afgelopen tien jaar die bepalend zijn geweest voor mijn manier van leven, maar ik nooit bij stil heb gestaan, want werk en drukte. Door ze te beschrijven, ben ik gedwongen om onder woorden te brengen hoe ik me voel.
 
En heel eerlijk, dit jaar heb ik geschreeuwd van het huilen bij momenten waarvan ik dacht dat ze allang achter me lagen. En heb ik heel veel getwijfeld, en me niet meer zo onzeker gevoeld als toen ik een puber was.
 
Maar dit is geen kutverhaal. En dit jaar ook geen kutjaar.
 
Dit is de start van een nieuwe periode. Met een nieuwe invulling. En hoe en wat, daar komen jullie vanzelf achter. Want ik heb ook geleerd dit jaar, dat ik los moet laten dat mensen wat van me verwachten.
 
Dus fuck de beloftes voor het nieuwe jaar. Jullie gaan het wel zien, wat er uit komt. Of niet 😉
 
Op deze derde kerstdag aan het einde van een raar jaar trek ik mijn mooiste jurk aan, omdat het kan, en zeg ik: kom maar op 2020!

Wat vind je daar nou van?

Wat vind je daar nou van?
Vul hier je naam in