De Lakens in mijn handen | Live bij boekpresentatie Chanel Miller | Know my name

Ik zei meteen ja, toen Arjen mij vroeg. Maar toen ik er die avond stond, een half uur voor aanvang, twijfelde ik of het een goeie keuze was.

Ik was gespannen. De zaal vulde zich langzaam op met alleen maar vrouwen. Vrouwen die speciaal voor Chanel Miller haar verhaal komen. De vrouw die zo ongelooflijk krachtig is, maar zo’n groot verhaal heeft over een ding wat we waarschijnlijk allemaal in deze ruimte delen: seksueel misbruik.

En daar sta je dan. Met je eigen stuk spoken word over dit onderwerp. Zo’n avond geeft het stuk zo veel meer lading. Wiebe als grote steun op de piano, die weer zei: “dit komt wel goed”, na één keer doornemen.

En ik weet dat ik dat inmiddels kan vertrouwen. .

Wat me het meest bijgebleven is van de avond. 

Alma Mathijsen (de interviewster) vroeg Chanel of ze, nu ze dit allemaal weet, hetzelfde zou hebben gedaan. En Chanel antwoordde daarop het volgende:

“Toen het oordeel van de rechtbank kwam, en de woorden “guilty” vielen, dacht ik dat ik enorm blij zou zijn. Het uiteindelijke resultaat was natuurlijk heel teleurstellend. Ik had verwacht dat ik in mijn hoofd slingers zou zien en glitters en alles, maar het was zwart. En op dat moment realiseerde ik me dat ik in die 18 maanden van het hele proces zo ver weg was gedreven van die vrouw die wakker werd in het ziekenhuis en van binnen voelde: dit is serieus niet goed. Dus ik zou vooral tegen mezelf zeggen dat ik bij mijn gevoel moet blijven, en me niet mee moet laten slepen in alle mensen die aan je trekken. Stick with your gut feeling.”

Ik dank Dbieb, Arjen Nijboer, Chanel Miller, Alma Mathijsen en Wiebe Kaspers voor deze bijzondere avond. Ik had het voor geen goud willen missen.