De afgelopen tien dagen zijn voorbijgegaan als een bizarre droom. Ik heb mensen veroordeeld, discussies gadegeslagen, persconferenties aandachtig beluisterd. Ik heb nieuwsberichten over besmetting en doden voorbij zien komen als scoreborden. Misplaatste opluchting gevoeld wanneer we lager stonden dan buurlanden. Ik heb mijn bedrijf en platforms aangepast aan de situatie, en heb oplossingen gezocht voor hen die hulp nodig hebben.

Maar vandaag is anders.

Van jou tot mij: ik heb al tien keer een zin hier getypt en weer weggehaald omdat het niet uitdrukt wat ik echt voel. Ik probeer je mijn gevoel te vertellen omdat ik fouten heb gemaakt misschien, omdat ik onwetend was, en omdat ik het gewoon nog steeds niet meer weet even.

Ik ben, vandaag, voor het eerst echt verslagen.

Want dit is niet een vreemde paar weken. Dit is geen gekke situatie waar je over een paar maanden op terugkijkt en denkt: ohja, dat hadden we dit jaar ook. Onze hele wereld, alle dingen die we opgebouwd hebben, het is in één klap onder onze voeten vandaan geveegd. En we proberen te lijmen, we proberen het werkbaar te maken, maar de keiharde waarheid is: de wereld gaat er binnenkort heel anders uitzien.

En bovenal: de scoreborden zullen oplopen. Het gaat niet om óf we er aan dood kunnen gaan, maar meer wie en wanneer. We zullen allemaal, in onze omgeving, binnenkort iemand verliezen aan een vijand waar we niet tegen kunnen vechten.

Laat die zin even op je inwerken, want dit is megaheftig.

We zullen allemaal, in onze omgeving, binnenkort iemand verliezen aan een vijand waar we niet tegen kunnen vechten.

Dit is geen blij verhaal vandaag. Ook niet opbeurend.

Nog niet.

Maar toch wil ik het met je delen. En met dat ik dit aan je vertel, weet ik dat je stiekem zegt: dat wist je toch wel? Ja, ik wist het wel. Ik wist het. Maar er zit een groot verschil tussen weten en de impact voelen in elke vezel van je lijf.

Ik was zo druk bezig met omschakelen, oplossen en een manier vinden om het werkbaar te maken en kansen te zien. Ik was bezig met processen, en voelde daardoor het grotere geheel niet. Misschien snap je een beetje wat ik bedoel dan.

En nu? Nu denk ik dat we weer verder moeten gaan in oplossingen. We zijn sterk, we kunnen dit samen. Maar soms kun je pas de juiste oplossingen zien, als je het hele plaatje echt voelt.

Liefde en sterkte voor iedereen van jullie in deze tijd.